Carpe Diem

Indiana Jones w Palenque

Niedzielny wieczor w Campeche spedzilismy na glownym placu sluchajac koncertu lokalnych muzykow. Ludzie potrafia sie tu cieszyc zyciem. Starsze parki tanczyly. Jakies 2 tygodnie przed wyjazdem widzialem liste panstw ktorych obywatele czuja sie szczesliwi. Pamietam, ze zdziwil mnie Meksyk na 5-tym miejscu. Jakos zawsze wydawalo mi sie, ze to kupa ludzi, ktora o niczym innym nie marzy niz o tym by uciec do Stanow i tam za grosze pracowac. Nic podobnego. Jakos patrzac po twarzach nie znalazlem nikogo takiego. Campeche opuscilismy w nocy.

Rano przybylismy do Palenque. Sa tu fantastyczne ruiny Majow polozone na granicy dzungli. Wiekszosc piramid doslownie wystaje z dzungli. Obok wije sie mala rzeczka, ktora jak wyglada jaj zywcem wzieta z Indiana Jonesa. W dzungli bylo straszliwie wilgotno. Czulismy jak pot leje sie po nas strugami. Niemniej Palenque to niezapomniany widok. Ogromny kontrast do polozonego na rowninach Chichen Itza. Majowie musieli kiedys miec niesamowite imperium. Mam nadzieje, ze to ostatnie dni w wilgotnym klimacie bo nastepne dni spedzimy w miejscu polozonym znacznie wyzej.

K.

Merida wogole nas nie zachwycila... wiec pojechalismy do Campeche

Czekam juz z utesknieniem az wyjedziemy do miasta polozonego troche wyzej, gdzie bedzie zimniej. Praktycznie codziennie mamy to co w domu przez tych pare najgorszych dni w roku. Nie jest tak tragicznie jak w Jemenie (nie, nie.. nie moze byc jeszcze gorzej niz w Jemenie! - J.), ale troche daje popalic. Robimy sobie sjesty w ciagu dnia. Meksyk jest prosty. Polaczenia autobusowe super, ale dosc drogie. Np. za przejazd do nastepnego miejsca (5 godzin jazdy) zaplacilem po 24 dolary. Razy trzy i setki dolarow znikaja bardzo szybko. Hotele sa w miare niedrogie. Placimy po 30-35 za noc. To sa te budget, ale sa wyjatkowo dobre. Bez klimy. Jedzenie jemy w lokalnych knajpach. Za lepsze zarcie placimy 25-30 dolarow za trzy osoby. Za troche gorsze 15-20 na trojke.

Merida wogole nas nie zachwycila. Mielismy byc 2 dni, ale po paru godzinach wiedzielismy, ze wyjezdzamy jutro. Plac w centrum miasta jest piekny. Katedra w typowym hiszpanskim stylu. Wszedzie palmy, lawki, pieknie odrestaurowane kamienice. Ale wystarczy sie ruszyc na bok i zaczyna sie pustka. Opustoszale i wyblakle ulice. Co nas najbardziej przygielo to halas. Nigdy nie ustajacy halas. Przez caly dzien i noc. Samochody za samochodami. Rafal kupil sombrero, ale zaraz przyuwazyl go Meksykanim i poinstruowal, ze takie sombrero przyjezdzaja do Meksyku na statku z Chin. Poszlismy sobie kupic hamaki z ktorych Merida slynie. Przechodzilismy przez podejrzane ulice, gdzie na chodnikach wystawaly panie pracujace. Hamaki sa a my z Meridy wyjechalismy na drugi dzien. Pojechalismy do Campeche. Piekne miasto z niesamowita czescia historyczna. Niedawno zostalo wpisane na liste Unesco i wszystko jest pieknie odrestaurowane. Kiedys Campeche bylo glownym portem w tej czesci Meksyku i bylo czesto grabione przez okolicznych piratow. Ataki byly tak czeste, ze w koncu cale miasto otoczono murem obronnym. Czesc murow i cytadel sie zachowala. Sa tez armaty uzywane do odpierania atakow. Ale najprzyjemniejsza jest cala siec waskich uliczek wzdluz ktorych ciagna sie niskie domki pomalowane w pastelowe kolory.  Campeche lezy nad morzem, gdzie kilometrami ciagnie sie deptak. Wieczorem sadziadaja tak parki, rodziny, grupki kolesiow, itd. Meksykanie umieja spedzac czas. W ciagu dnia jest goraco. Robimy sobie sjesty, ale niewiele to pomaga, bo wszyscy czuja jak leje sie pot. Wieczorem obowiazkowy prysznic ochladzajacy, ale po praru minutach goraco przenika cialo z powrotem. Zegnamy sie z Campeche i ruszamy do klejnych ruin Majow - Palenque. Nie zalapalismy sie na autobus dzienny i bedziemy jechac w nocy.

K.

Dzisiaj dotarlismy do Meridy

Wczoraj wieczorem poszlismy jeszcze raz do ruin Chichen Itza. Po zapadnieciu zmroku jest pokaz z uzyciem dzwieku i swiatel. Glowne obiekty podswielane sa kolorowymi swiatlami. Z glosnikow rozbrzmiewa muzyka. Wokol panowala ciemnosc. Jestesmy dosc blisko rownika i dzien jest dosc krotki. Piekne przedstawienie. Co ciekawe wiekszosc ludzi na widowisku to byli Meksykanie. Podoba mi sie, ze chca znac i cenic swoja kulture.

Dzis dotarlismy do Meridy. Wleklismy sie autobusem 2-giej klasy. Dzieki temu przejezdzalismy przez wszystkie mozliwe wioski. Jest strasznie goraco. Slonce pada praktycznie pod katem prostym. Cien jest minimalny. Nic sie nie chce robic. Spedzilismy troche czasu szukajac cienia. Po miescie rozejrzymy sie wieczorem. Wilgotnosc powierza ogromna. Na wiadomosc, ze jestesmy Polakami kazdy wskazuje glowna katedre i mowi o wizycie Papieza.

K.

Chichen-Itza

Raniutko wstajemy obudzeni jakimis halasami na zewnatrz. To jakies ptaki. Obok pelno palm z dojrzalymi kokosami. Jemy sniadanie w pobliskim barze dla lokalnych. Fakt, ze lokalni tam siedza jest pokrzepiajacy, bo gwarantuje swiezutkie jedzenie. Cudowne male tortille z fasolowa mazia. Pycha! Zaraz potem udajemy sie na nogach do Chichen-Itzy. Bylismy tak wczesnie rano, ze wszystko bylo puste. Trzaskalismy zdjec ile wlezie. Niektore spontaniczne, inne na Japonczyka. Najwieksze wrazenie robi centralna piramida Kukulcan. Teraz nie mozna na nia wchodzic, bo ktos spadl i sie zabil. Ogladamy wiec z poziomu ziemi. Robi wrazenie. Jedna czesc jest w doskonalym stanie, inne w troche gorszym. To chyba bo byly nastawione na wiatr i deszcz. Jest tez ogromne boisko uzywane kiedys do gry w pilko-podobna gre. Ponoc druzyna, ktore przegrywala szla na stracenie. Musiala byc zatem zacieta gra. Wiele budowli jest tak ulozonych, ze dzwiek odbija sie doskonale i echo wedruje
wielokrotnie miedzy scianami. Glowna piramida szymbolizuje kalendarz i ma dokladnie 36 stopni.
Jest tez wiele pomniejszych swiatyn, gdzie odbywaly sie ofiarowania. Czesto w postaci ludzi. Swiatynia czaszek, swiatynia orla, swiatynia jaguara. Mozna by wyliczac i wyliczac.
Od razu wypatrzylem fajna babuszke w tradycyjnym stroju. Na szczescie sprzedawala male chusteczki. Po zakupie paru chusteczek moglismy cykac zdjecia do woli. Cale szczescie, ze uczylem sie hiszpanskiego!

Po 6 godzinach chodzenia i przesiadywania w cieniu nasycylismy sie widokami Chichen-Itzy i w parnym powietrzu wrocilismy do hotelu. Odpoczywamy przed ponowna wyprawa wieczorem, gdzie jest przedstawienie z dzwiekiem i swiatlem.

Teraz idziemy splukac sie zimna woda i troche dac cialu odpoczac

K.

Ladujemy w Meksyku!

A wiec po dwoch lotach dotarlismy do Cancun. Od razu cialo poczulo wilgotnosc powietrza. Dzieki tym kilku slowom co znam po hiszpansku udalo nam sie opuscic absurdalne ceny taksowek i wzielismu autobus do Cancun. Cancun to kicz. Mnostwo sklepow znanych sklepow amerykanskich i same hotele. Byl nawet Wal-mart. Szybko udajemy sie na przystan prowow i po 15 minutach szybkiego plyniecia przybijamy do Isla Mujeres. Zaczynamy na nogach chodzic malymi uliczkami szukajac hotelu. Znalezlismy taka dziure z mnostwem kolesiow z dredami. Weszlismy do dormu a tam taka duchota, ze nas odrzucilo. Oddalem klucz i babka byla nieco zdziwiona. Za rogiem znalezlismy cos spokojniejszego. Wieczorem pierwsze meksykanskie zarcie. Zaczelismy spokojnie od jednej porcji, ale szybko zamowilismy druga. Potem do hotelu spac. Padalismy z nog. Goraco, goraco.

Rano szybkie sniadanko i na nozkach po wyspie. Trafilismy na piekna plaze. Co jest dobre w meksyku to to ,ze plaze sa publiczne. Hotele moga obok byc, ale dostep do plazy musi byc dla wszystkich. Piekna karaibska plaza. Bialy piasek. Troche nas przypalilo, mimo tego, ze uwazalismy.
Isla mujeres to dobry odpoczynek, ale malo tu jeszcze oryginalnego meksyku.

Opuszczamy ta wyspe w poludnie i kupujemy bilety na autobus do Chichen Itza. Jedziemy 2-ga klasa przez mnostwo malych wiosek. jest ciekawie. wokol same zielen. troche dzunglowato. Droga prosta jak drut jak okiem siegnac nie ma zadnego zakretu. od czasu do czasu mijamy wioski z malutkimi domkami. zauwazylem bardzo drobne kobiety w bialych haftowanych sukienkach. To tradycyjny stroj potomkow Majow. Jedynie starsze kobiety to nosza.

kolacja w meksykanskim barze. Chilladas z serem i kurczakiem. Szykujemy sie na jutrzejsze ogladanie 7-mego cudu swiata Chichen Itza.

K.

Meksyk!

Juz za dwa tygodnie relacja z Meksyku! Serdecznie zapraszam na bierzace relacje.  Bedzie tam Krzys wraz ze swoja siostra Ula i moim kuzynem Rafalem, ktorzy goszcza u nas  z Polski.  Ja niestety zostaje z Wiktorkiem w domu.  Upaly i warunki nie pozwalaja, aby wziac 6 miesiecznego malucha tam ze soba :-(.  Ale jeszcze troche... :-)

J.

Wesolych !

Baranka wielkiego,
zajaca nieskromnego,
jajek kolorowych,
swiat odlotowych,
dyngusa mokrego po pachy smiesznego,
mazurka pysznego i koszyczka obfitego.
Wszystkiego najlepszego ! :)

Nowy sklad paczki na nowy rok !!!!!

Chcielismy wszystkich poinformowac, ze w niedziele 30 grudnia wieczorem dolaczyl do naszego skladu rodzinno-wycieczkowego nowy staly czlonek - Wiktorek.

Podroz z ciemnych zakamarkow maminego brzuszka przebiegla nadzwyczaj szybko. Asia dala rade bez zadnych srodkow przyspieszajaco-znieczulajacych. Po 4 godzinach od przyjazdu do szpitala patrzyla na nas para malutkich i ciekawych swiata oczkow.

Maluchowi chyba dobrze bylo w bruszku, bo postanowil tam troche dorosnac i przyszedl do nas kiedy mial juz 4.76 kilo.

Jak na razie zycie Wiktorka obfituje tylko w same nowinki. Po 15 minutach spedzonych u taty, zaczal lekcje ciagniecia pokarmu. Potem byl ogladany przez roznych nie znanych mu ludzi i w koncu z buzia otwarta z wrazenia przejechal wsrod sniegow do domu.

Nowy Rok  zaczelismy z rozmachem i olbrzymimi emocjami.

Dziekujemy wszystkim z slowa wspracia!  SZCZESLIWEGO I ODJAZDOWEGO NOWEGO ROKU.. PELNEGO EMOCJI I WRAZEN!!!!!!!

Joanna, Krzysztof i Wiktorek

p.s. Na zdjeciu Wiktor Roman szykuje sie do swojej pierwszej wyprawy (ze szpitala do domu)  ...  :-)

 

Oby tylko nie dzisiaj!

Oto, co wlasnie sie dzialo sie przed naszym domem przed paroma minutami (kolo godziny 12:00). Jestesmy uwiezieni we wlasnym domu, nie jestesmy w stanie nigdzie teraz wyjechac samochodem, bo skonczymy tak jak ten bohaterski czlowiek, ktory probowal jechac po nieodsniezonej ulicy ( i niestety zaniechal dalszej jazdy).  Zapowiadali od paru dni rekordowe opady sniegu ...  oby, tylko dzisiaj nasz Witkorek nie byl skory do wyjscia na ten osniezony, ale bardzo ladny teraz swiat ;-).

J.

Powrot :-)

   Musze przyznac, ze ostatnio bardzo zaniedbalam ten blog. Miala byc druga czesc z naszych wypadow kajakowych (moze nawet i trzecia), ale jakos tak mi zeszlo...  ze nie wyszlo. Lenistwo, czy tez fakt, ze zycie zmienia mi sie teraz troche drastycznie i nie jestem pewna czy przez najblizszy okres czasu bede miala o czym tutaj pisac i co tutaj zamieszczac?.  Nie kupilismy zadnych biletow lotniczych na te swieta, przez nastepne miesiace tez nigdzie nie wyjdziemy.    Wszystko przez to, ze oczekujemy, az pewien podroznik maly do nas osobiscie zawita.   A z tego co donosza depesze, jest on bardzo, ale to bardzo blisko. Wlasciwie 19 grudnia juz powinien zapukac do naszych drzwi, choc nie wiadomo czy beda az tak pomyslne wiatry, aby az  z taka punktalnoscia sie u nas wstawic. Jestesmy wiec gotowi na jego przyjscie juz teraz kazdego dnia. 

Obiecuje poprawe, choc nie wiem czy charakter tego bloga na chwile nie ulegnie zmianie - tak jak wiekszosc naszego obecnego zycia.  Jest to jednak czesc zycia, ktorej nie mozna pominac i prawdopodobnie nadal bede miala przyjemnosc popisac sobie tu od czasu do czasu na rozne dziecieco-podrozniczo-zyciowe tematy.

Musze sie jednak przyznac do jednej rzeczy.   Chwilowo uleglam urokowi Facebook i Naszej-Klasie.  Bylo to jednak tylko chwilowe. Facebook zmeczyl mnie szybko  iloscia przeroznych, chaotycznych i groteskowych wrecz aplikacji, ktore sa wymuszaja, aby obejrzec sobie jakis nastepny idiotyczny filmik z YouTube, a Nasza- Klasa wiecznie przeciazonym serwerem.    Mimo to, dzieki tym dwom stronom,  nawiazalam od lat stracony kontakt z moim znajomymi z lat studiow oraz szkoly podstawowej w Polsce.  To niesamowite rozmawiac z kims po 20 latach.  To niesamowite odkrywac to w jakis sposob dana osoba ulozyla sobie zycie, jakie ma dzieci, czym sie obecnie  zajmuje.  To byly pierwsze przyjaznie, pierwsze srodkowisko, wszyscy wtedy mielismy jednakowy start w zyciu... teraz dla wielu z nas to zycie toczy sie na najwyzszych obrotach.

Wracam jednak do tego bloga i zapraszam tu wszystkich na nowo odnalezionych starych znajomych.

J.